Een belangrijke ontmoeting van Protestantse Christenen

Bezoek van de Paus aan de Waldenzenkerk in Turijn
Bezoek van de Paus aan de Waldenzenkerk in Turijn
In Italië leven de protestantse christenen bijna uitsluitend in kleine plaatselijke gemeenschappen, en dan nog verspreid over het hele land. Heel globaal gezegd leven zij voor het grote merendeel in de grotere en kleinere steden. Hun geschiedenis brengt met zich mee dat er sprake is van een sterk accent op de eigen identiteit, meer of minder in nauwe aansluiting aan internationale kerkorganisaties die als zendingsmensen aan de wieg hebben gestaan van de meeste groeperingen. De wel eens gebruikte term “historische Protestantse kerken” betreft dan die kerkgemeenschappen die in de jaren voorafgaand aan de 2e wereldoorlog in Italië aanwezig waren. In de loop van de tijd zijn er dan nog weer nieuwere gemeenschappen bij gekomen zoals de Pinkstergemeenten en andere evangelische groepen. De historische Protestanten zijn onder meer Waldenzen-Methodisten, Baptisten, Lutheranen, Adventisten en het Leger des Heils.

Nu hebben in november 2018 deze laatste kerkgemeenschappen die zich hebben verenigd in de Federatie van Evangelische kerken in Italië (maar zonder de Adventisten die zich niet hebben aangesloten), voor de eerste keer een soort kerkvergadering gehouden, waarin veel van het gemeenschappelijk aangepakte werk samen besproken werd; ongeveer 100 mensen waren daarvoor enkele dagen bij elkaar gekomen. Dit gemeenschappelijk werk betreft dan vooral allerlei diensten ten behoeve van de deelnemende kerken. Meer dan aanbevelingen doen en oproepen uitspreken is niet mogelijk. Maar het is in Italië een belangrijk “forum” van onderlinge dialoog en bemoediging. Het zij ook gezegd dat enkele hete hangijzers (bijv. homofilie, assistentie bij de zelfgekozen dood, de oecumene met de Rooms-katholieke kerk) niet aan de officiële orde zijn geweest, afgaande op de berichtgeving in de pers. Wat wezenlijk is: zoals gezegd, men heeft er grote behoefte aan om elkaar te ontmoeten en te bemoedigen. Groepen of commissies die verantwoordelijk zijn voor de aangeboden diensten, hebben zo de kans om in bredere kring hun werk te bespreken. En dat is zeker niet gering, gerelateerd aan het aantal Protestanten in Italië.

Het meest tot de verbeelding sprekend voor buitenstaanders is ongetwijfeld het project CORRIDOI UMANITARI / MEDITERRANEAN HOPE; daarover elders op onze website meer informatie. Daarin heeft men ook de samenwerking met een Rooms-katholieke stroming kunnen opbouwen, en een goede ingang gevonden om contacten te maken met de regering van Italië. Geconfronteerd met het probleem van de opvang van vluchtelingen uit het Midden-Oosten, een deel van het grote probleem van de opvang van boot- en andere vluchtelingen in het grensland Italië, pleiten protestanten in de regel voor een grotere solidariteit in de Europese Unie; en daarmee maakt men zich dan weer niet echt populair bij de op “het eigen Italië” gerichte politieke klimaat. En toch….

Over de dialoog met ANDERE GODSDIENSTEN (en in dat verband toch wel weer enigszins over de relatie tot de kerk van Rome) is men geneigd tot samenwerking waar dat mogelijk is. En daar op aansluitend : men blijft zich beijveren voor een “neutrale” overheid die alle geloofsgemeenschappen op gelijke wijze erkent en met hen omgaat. Dat blijft een gevoelig punt.

Meer naar binnen gerichte thema’s : de GELOOFSOPVOEDING vooral van de “eigen” jongeren moet steeds actueel blijven; men schenkt ook aandacht aan de vele CULTURELE VERSCHILLEN binnen de kerken die praktisch allemaal te maken hebben met de groei van christelijke gemigreerden-gemeenchappen in hun midden. Bij zoveel verschillende culturele invloeden zullen de bestaande historisch bepaalde Europese tradities zich rekenschap moeten geven van de behoefte aan vernieuwing (denk maar aan trommelmuziek en dansen in de kerkdienst/ontmoeting…..)

En dan is er ook aandacht voor het klimaat probleem, de bewustwording ervan en de mogelijke kleinschalige bijdragen die Protestantse christenen kunnen leveren.

Zo streeft men ernaar om steeds meer naar elkaar toe te groeien en tot vruchtbare samenwerking te komen. Daarvan toonde deze samenkomst dus een soort dwarsdoorsnede : “zo willen wij samen geloven en kerk-zijn”.

JK

Lezen in de Protestantse pers

Schrijver
Schrijver
Wat mij treft in een deel van de protestantse pers in Italië zijn thema’s die aangesneden worden en blijven; er hangt blijkbaar een zekere spanning in de lucht, bijvoorbeeld bij het thema GEWELD TEGEN VROUWEN (en andere kwetsbare groepen). Daarbij valt aan te tekenen dat men zich bezint niet alleen op dat geweld in het geheel van de maatschappij, maar dat men zich soms ook afvraagt of er binnen de christelijke kerken sprake is van discriminatie van vrouwen. Want maatschappij en cultuur en anderzijds de kerkelijke samenleving hebben wel met elkaar te maken.

Hetzelfde geldt voor de moeite die Protestanten, samen met anderen, hebben met het actuele POLITIEKE KLIMAAT in Italië, dat met name tot uitdrukking komt in de handelwijze bij de (il)legale vluchtelingen/immigranten. En (misschien in samenhang daarmee) zouden sommigen toch wel heel voorzichtig wat meer over “(partij)politiek in de kerk” willen schrijven

Bron: RIFORMA 26/45
JK

Vragen rond “Oecumene”

Oecumenische Initiatieven
Oecumenische Initiatieven
In het Italiaanse protestantisme, voor een buitenlandse/Nederlandse lezer van de Italiaanse pers, blijven interessant de geluiden rondom dat kernwoord “oecumene”, dat wil zeggen de relaties tussen gelovigen en kerkgemeenschappen over kerkelijke grenzen heen. Een bijzondere kleur krijgen die berichten vandaag de dag doordat Protestanten in Italië hun eigen positie in die oecumene kunnen vergelijken met die van andere minderheden die zich meer en meer in Italië laten horen, zoals de moslims. Voor de relaties met de joodse gelovigen (Israël) lijkt er overigens iets minder affiniteit te bestaan in het protestantisme.

In deze laatste maanden van 2018 valt dan onder meer te lezen:
Af en toe komt het centrale punt naar boven: de echte dialoog tussen verschillende godsdiensten gebeurt alleen dan wanneer mensen de bereidheid kunnen opbrengen om van elkaar te leren.

Alleen dan kan er ook binnen de aparte kerkgemeenschappen zinvol gediscussieerd worden over datgene wat men van een dergelijke dialoog verwacht – en over de vraag of men werkelijk wat belangrijks van die dialoog verwachten mag ! In dat verband lijkt het voor een Nederlandse lezer een opvallend punt dat de kort geleden door paus Franciscus uitgestoken hand en vraag om vergeving van zonden, begaan door de Rooms-katholieke kerk in het verleden (vervolgingen van “andersdenkenden”) aan de Waldenzen enerzijds begroet is, maar anderzijds (nog) geen officiële reactie opgeleverd heeft van protestantse kant. Het lijkt alsof men over en weer niet tot dezelfde taal, daarbij inbegrepen ook daden die bij woorden passen, kan komen.

Een dialoog kan ook alleen dan zinvol en blijvend tot stand komen wanneer men “over en weer” de gegroeide/historische verschillen
honoreert en zich daarop bezint. Denk dan bijvoorbeeld aan het zoeken van de gemeenschappelijke geloofsovertuigingen inzake het christelijk geloofsbelijdenis van Rooms-katholieken en Lutheranen in het recente verleden (voor kenners: de belijdenis van de rechtvaardiging van de mens door de genadige God).

“Het leven is soms sterker dan de leer”, dat blijkt wel uit een bericht over de gemeenschap van gelovigen en plaatselijke kerkleiders
(wat heet : op het basis-niveau) bij de viering van de Maaltijd van de Heer (de eucharistie) van Rooms-katholieken en Protestanten, een
praktijk die behoorlijk afwijkt van de officiële regels in de Rooms-katholieke kerk.

Voor sommigen is het zoeken van en werken aan de eenheid van christenen ook over kerkelijke grenzen heen iets heel belangrijks, en niet iets wat je eventueel op bepaalde rituele momenten ook nog zou kunnen doen.

Met andere woorden: het appel dat uitgaat, ook van sommige woorden van Jezus Christus, naar degenen die nu zijn weg willen gaan, betreft ook dit zoeken naar en werken aan vernieuwing en vereniging van wat “onverantwoord” gescheiden is geraakt.

Bron: RIFORMA 26/45, 46,47
JK

Mediterranean Hope – Newsletter November 2018

Mediterranean Hope
Mediterranean Hope
Mediterranean Hope is a project of the Federation of Protestant Churches in Italy (FCEI) mainly funded by the “8×1000” system of the
Waldensian and Methodist Churches

Naso (FCEI) on the security decree: “a serious choice”

LEGGI IN ITALIANO (NEV) The coordinator of the Mediterranean Hope programme of the Federation of Protestant Churches in Italy intervenes
on the security decree and expresses concern about the illegality it will produce and the possible explosion of tension against migrants “This decree ignores all the proposals of civil society, it weakens the right of asylum, increases illegality, and dismantles.

Assise FCEI 2018. Mediterranean Hope: the challenge of remaining true to ourselves

LEGGI IN ITALIANO (NEV) An interview with Paolo Naso: “defend human rights, effectively communicate what we do and not waver from our
vocation to serve in the name of Christ” As part of the in-depth studies proposed by the NEV Press Agency for the upcoming “Assise” of the Federation of Protestant Churches in Italy (FCEI) to be held in Pomezia on 16-18.

#corridoiumanitari 1400 People Arrived in Italy Until Now

LEGGI IN ITALIANO (NEV) At the Fiumicino airport, 82 Syrian refugees from Lebanon arrived via a safe and legal way. Welcomed by the
sponsors organizations and government authorities. Paolo Naso (FCEI) said “we want to develop a European-wide reception model based on our
Humanitarian Corridors.” A father reunited with his wife and 5 children Rome – October 31, 2018 (NEV/CS40) – This evening.

Cooperation for Global Health

LEGGI IN ITALIANO (NEV) Monica Natali (FCEI) told us her experience with the Medical Hope project during the “Focus on neglected diseases and the health of migrants” at the International Cooperation Festival. “Neglected, ignored and forgotten: this is the condition I have
experienced for many human beings that I have met throughout my working life” Monica Natali, volunteer Nurse of the.

Yasmin’s Story

LEGGI IN ITALIANO (NEV)Immigration is a controversial issue in Italy. This is the story of one immigrant and her family who came to Italy
through an Italian ecumenical ministry called Humanitarian Corridors. She arrived in Italy on February 4, 2016. Of the flight that brought her and her husband and their two small children from Beirut to Rome, she remembers.

De actualiteit in Italië, November 2018

Vluchtelingen uit Afrika
Vluchtelingen uit Afrika
Er is in de protestantse pers in Italië veel betrokkenheid bij de opvang van vluchtelingen/immigranten in Italië. Naast het relatief grote werk van de opvang van de bootvluchtelingen op de kust van met name Sicilië en al eerder de “opvang” van emigranten uit Noord-Afrika op zee – is er een specifiek project Corridoi umanitari/Mediterranean Hope (in het Nederlands: menselijke corridors, Hoop op de Middellandse Zee) waarbij ook Protestanten getrokken zijn. Zoals eerder gemeld: tot nu toe zijn ca. 1400 mensen uit kampen in Libanon (meest afkomstig uit het verscheurde Syrië) ontvangen in Italië. De deelnemers aan dit project moeten nu ook binnenslands opboksen tegen komende strengere maatregelen van de regering inzake opvang en verblijf van de (legale) immigranten. Naar het uitziet worden de vergoeding voor de eerste kosten (aankomst, opvang e.d.) verminderd. En ook op de kosten verbonden aan het volgende traject zoals integratie, school-kosten e.d.) gaat gesnoeid worden. Daarbij komt dat mensen in Zuid-Italië zoals een burgemeester in een kleinere plaats (op een door toeristen veel bezochte locatie aan zee) zich juist willen inzetten voor een goede opvang en verdere begeleiding van immigranten, ook al zou dat tegen het minimalistische centrale regeringsbeleid ingaan. (Voorwaar een ook in Nederland voorkomend verschijnsel binnen de verschillende regeringsniveau’s). Niettemin willen de deelnemers zich blijven inzetten voor de menswaardige hulp; in dat kader blijft ook de roep klinken om meer solidariteit binnen Europa t.b.v. landen van eerste opvang zoals Italië.

Aandacht voor en solidariteit met kwetsbare mensen: ja, dat betreft ook (jonge) vrouwen al of niet in Italië geboren of daar later aangekomen. In een nogal door mannen gedomineerde (volks)cultuur in Italië zet men zich in tijdens de december- dagen van (protest tegen) het geweld tegen vrouwen. Men wil daarbij steunen op Bijbelse teksten over de kracht van de Bijbel en de christelijke boodschap en op de grote behoefte aan een gelijkwaardige status voor alle mensen. Een in Nederlandse ogen misschien een merkwaardige combinatie van enerzijds straat-manifestaties en anderzijds Bijbelteksten en voorlichtende filosofische boeken; zo kan dat daar toegaan.

Terwijl op het basis-niveau van de plaatselijke geloofsgemeenschappen er vaak van alles gebeurt in en voor een grotere dialoog en tolerantie, blijft op het “hoogste” niveau in de kerkelijke organisaties (synoden, bisschoppen, de paus in de Rooms-katholieke kerk) de oecumenische relatie heel kwetsbaar. Ook dat gebeurt in Italië.

Bron: RIFORMA 26/44
jk